സഭയിൽ ഭക്തി പല രീതിയിൽ പ്രകടിപ്പിക്കാം. വെള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കുക, ശക്തിയായി കൈയടിക്കുക, ഉച്ചത്തിൽ പാടുക, കൈകൾ ഉയർത്തി ആരാധിക്കുക, നൃത്തം ചെയ്യുക, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുക തുടങ്ങിയവ അതിൽ ഉൾപ്പെടാം. ഇവയൊന്നും സ്വതവേ തെറ്റല്ല. ആത്മാർത്ഥമായ ആരാധനയുടെ ഭാഗമായിരിക്കാം.
എന്നാൽ നാം നമ്മോടുതന്നെ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കണം:
സഭയിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നു എന്നതിനെക്കാൾ, എന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ക്രിസ്തു എത്രത്തോളം കാണപ്പെടുന്നു?
1. ഭക്തിയുടെ രൂപം മാത്രം പോരാ
പൗലോസ് പറയുന്നു:
“അവർക്കു ഭക്തിയുടെ രൂപം ഉണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ശക്തി ത്യജിച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കും.” (2 തിമൊഥെയൊസ് 3:5)
പുറമേ ഭക്തിയുടെ രൂപം ഉണ്ടെങ്കിലും ഉള്ളിൽ കോപം, അഹങ്കാരം, അസൂയ, ക്ഷമയില്ലായ്മ, സ്വാർത്ഥത, പരദൂഷണം എന്നിവ നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ നാം സ്വയം പരിശോധിക്കണം.
യഥാർത്ഥ ഭക്തി പുറമേയുള്ള പ്രകടനം മാത്രമല്ല; അത് നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തെ മാറ്റണം.
2. വെള്ള വസ്ത്രത്തേക്കാൾ ശുദ്ധമായ ഹൃദയം
വെള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. എന്നാൽ വെള്ള വസ്ത്രത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ശുദ്ധമായ ഹൃദയം.
യേശു പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ പാനപാത്രത്തിന്റെയും താലത്തിന്റെയും പുറം വെടിപ്പാക്കുന്നു; എന്നാൽ അകത്ത് അവ കവർച്ചയും അനീതിയും നിറഞ്ഞവയാണ്.” (മത്തായി 23:25)
മനുഷ്യൻ പുറംരൂപം കാണുന്നു; ദൈവം ഹൃദയത്തെ കാണുന്നു. (1 ശമൂവേൽ 16:7)
വസ്ത്രം വെള്ളയായിരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ഹൃദയം ശുദ്ധമായിരിക്കുന്നതാണ് പ്രധാനം.
3. കൈയടിക്കുന്ന കൈകൾ സേവിക്കണം
സഭയിൽ കൈയടിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല.
“സകല ജനങ്ങളുമായുള്ളോരേ, കൈകൊട്ടുവിൻ.” (സങ്കീർത്തനം 47:1)
എന്നാൽ സഭയിൽ കൈയടിക്കുന്ന അതേ കൈകൾ പുറത്തുപോയി മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ നമ്മുടെ ആരാധനയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കണം.
ആരാധനയിൽ കൈയടിക്കുന്ന കൈകൾ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനും, വീണുപോയവരെ ഉയർത്താനും, ആവശ്യക്കാരെ സേവിക്കാനും തയ്യാറാകണം.
ആരാധനയിലെ കൈയടിയേക്കാൾ ജീവിതത്തിലെ സ്നേഹമാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
4. പാട്ടിന്റെ ശബ്ദത്തേക്കാൾ ജീവിതത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം
നാം സഭയിൽ “ദൈവം സ്നേഹമാണ്” എന്ന് പാടുന്നു. എന്നാൽ വ്യക്തിജീവിതത്തിൽ സ്നേഹമില്ലെങ്കിൽ?
“ക്ഷമിക്കണമേ” എന്ന് പാടുന്നു. എന്നാൽ നമ്മെ വേദനിപ്പിച്ച ഒരാളെ ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ?
യേശു പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ സ്നേഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ എന്റെ ശിഷ്യന്മാർ എന്നു എല്ലാവരും അറിയും.” (യോഹന്നാൻ 13:35)
നമ്മുടെ പാട്ടിന്റെ ശബ്ദത്തേക്കാൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
5. ആരാധനയിലെ നൃത്തത്തേക്കാൾ ജീവിതത്തിലെ അനുസരണം
ദൈവസന്നിധിയിൽ സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും ബൈബിളിൽ കാണാം. ദാവീദ് യഹോവയുടെ മുമ്പിൽ നൃത്തം ചെയ്തു. (2 ശമൂവേൽ 6:14)
അതുകൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്യുന്നതിനെ മാത്രം തെറ്റായി കാണേണ്ടതില്ല.
എന്നാൽ ആരാധനയിൽ ശരീരം ചലിക്കുന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ജീവിതം ദൈവവചനത്തിന്റെ വഴിയിൽ നടക്കുന്നത്.
ആരാധനയിലെ പ്രകടനത്തേക്കാൾ ജീവിതത്തിലെ അനുസരണമാണ് പ്രധാനം.
6. ആത്മീയതയുടെ തെളിവ് ഫലമാണ്
യേശു പറഞ്ഞു:
“അവരുടെ ഫലങ്ങളാൽ നിങ്ങൾ അവരെ അറിയും.” (മത്തായി 7:16)
ഗലാത്യർ 5:22–23ൽ ആത്മാവിന്റെ ഫലമായി സ്നേഹം, സന്തോഷം, സമാധാനം, ദീർഘക്ഷമ, ദയ, നന്മ, വിശ്വസ്തത, സൗമ്യത, ഇന്ദ്രിയജയം എന്നിവ പറയുന്നു.
ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആത്മീയത അളക്കേണ്ടത് എത്ര ശക്തിയായി കൈയടിക്കുന്നു, എത്ര ഉച്ചത്തിൽ പാടുന്നു, എത്ര മനോഹരമായി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു എന്നതുകൊണ്ടല്ല.
എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നു, ക്ഷമിക്കുന്നു, വിനയത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു, വിശുദ്ധിയിൽ നടക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കുന്നു എന്നതാണ് കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
7. സഭയിലെ ഭക്തി വ്യക്തിജീവിതത്തിലും കാണണം
സഭയിൽ എല്ലാവരോടും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുകയും വ്യക്തിജീവിതത്തിൽ മറ്റുള്ളവരോട് കഠിനമായി പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ നാം ആത്മപരിശോധന നടത്തണം.
ക്രിസ്തു സഭയിൽ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ വീട്ടിലും ജോലിസ്ഥലത്തും സമൂഹത്തിലും സ്വകാര്യജീവിതത്തിലും കാണപ്പെടണം.
“നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്താലും മനുഷ്യർക്കെന്നല്ല കർത്താവിന്നു എന്നപോലെ ഹൃദയപൂർവ്വം ചെയ്‍വിൻ.” (കൊലൊസ്സ്യർ 3:23)
സഭയിലെ ഭക്തിയേക്കാൾ നമ്മുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ സ്വഭാവമാണ് നമ്മുടെ ആത്മീയതയെ കൂടുതൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.
8. ദൈവം കാണുന്ന ഹൃദയം
മനുഷ്യരുടെ പ്രശംസയ്ക്കായി ഭക്തി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് യേശു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി:
“മനുഷ്യർ കാണേണ്ടതിന് അവരുടെ മുമ്പിൽ നിങ്ങളുടെ നീതി ചെയ്യാതിരിപ്പിൻ.” (മത്തായി 6:1)
അതുകൊണ്ട് ചോദിക്കേണ്ടത്:
“ആളുകൾ എന്നെ ആത്മീയനായി കാണുന്നുണ്ടോ?” എന്നതല്ല; “ദൈവം എന്റെ ഹൃദയം നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ ക്രിസ്തുവിനെ കാണുന്നുണ്ടോ?” എന്നതാണ്.
വലിയ ശബ്ദത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതും കൂടുതൽ കൈയടിക്കുന്നതും കൂടുതൽ പാടുന്നതും ഒരാളുടെ ആത്മീയതയുടെ അളവുകോൽ അല്ല.
ദൈവം കാണുന്നത് നമ്മുടെ പുറംപ്രകടനം മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ ഹൃദയവും ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും ജീവിതവുമാണ്.
9. ആരാധന ഒരു ജീവിതരീതിയാണ്
റോമർ 12:1 നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ശരീരങ്ങളെ ജീവനുള്ള യാഗമായി ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കണമെന്നാണ്.
അതുകൊണ്ട് ആരാധന ഒരു സഭായോഗത്തിലെ കുറച്ച് മണിക്കൂറുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല.
ആരും കാണാത്തപ്പോഴും ശരിയായത് തിരഞ്ഞെടുക്കുക.
നമ്മെ വേദനിപ്പിച്ചവരോട് ക്ഷമിക്കുക.
അഹങ്കാരത്തിന് പകരം വിനയം കാണിക്കുക.
സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് പകരം സേവിക്കുക.
കോപത്തിന് പകരം ക്ഷമ കാണിക്കുക.
നമ്മുടെ മുഴുവൻ ജീവിതവും ദൈവത്തിനുള്ള ആരാധനയായിരിക്കണം.
10. ക്രിസ്തു നമ്മിൽ രൂപപ്പെടണം
പൗലോസ് പറയുന്നു:
“ക്രിസ്തു നിങ്ങളിൽ രൂപപ്പെടുവോളം…” (ഗലാത്യർ 4:19)
ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക മാത്രം അല്ല; ക്രിസ്തു നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിൽ രൂപപ്പെടുക എന്നതാണ്.
കോപത്തിന് പകരം ക്ഷമ.
അഹങ്കാരത്തിന് പകരം വിനയം.
പകയ്ക്ക് പകരം സ്നേഹം.
സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് പകരം സേവനം.
അസൂയയ്ക്ക് പകരം സന്തോഷം.
കഠിനതയ്ക്ക് പകരം സൗമ്യത.
ഇതാണ് ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ മാറ്റം.
11. യേശുവിനെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കർത്താവാക്കുക
യേശുവിനെ രക്ഷകനായി മാത്രം അംഗീകരിക്കുന്നതിൽ നിൽക്കാതെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കർത്താവായി അവനെ അംഗീകരിക്കണം.
എന്റെ ചിന്തകളുടെ കർത്താവ് യേശുവായിരിക്കണം.
എന്റെ വാക്കുകളുടെ കർത്താവ് യേശുവായിരിക്കണം.
എന്റെ പ്രവൃത്തികളുടെ കർത്താവ് യേശുവായിരിക്കണം.
എന്റെ തീരുമാനങ്ങളുടെ കർത്താവ് യേശുവായിരിക്കണം.
എന്റെ ബന്ധങ്ങളുടെ കർത്താവ് യേശുവായിരിക്കണം.
ആരും കാണാത്ത സമയത്തും ഞാൻ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളിൽ പോലും യേശുവിന് ഒന്നാം സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരിക്കണം.
“നിങ്ങൾ ഭക്ഷിച്ചാലും കുടിച്ചാലും എന്തു ചെയ്താലും എല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിനായി ചെയ്‍വിൻ.” (1 കൊരിന്ത്യർ 10:31)
യേശു എന്റെ ഞായറാഴ്ചയിലെ ആരാധനയുടെ മാത്രം കർത്താവല്ല; എന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതത്തിന്റെയും കർത്താവാണ്.
12. ഉള്ളിലെ മാറ്റത്തിന് നമ്മുടെ മനസ്സൊരുക്കം വേണം
പുറമേയുള്ള ഭക്തി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് എളുപ്പമായിരിക്കാം. പക്ഷേ ഉള്ളിലെ സ്വഭാവം മാറ്റാൻ ദൈവത്തോടുള്ള അനുസരണവും നമ്മുടെ മനസ്സൊരുക്കവും ആവശ്യമാണ്.
ദൈവവചനം കേൾക്കുന്നത് മാത്രം പോരാ; അത് അനുസരിക്കണം.
തെറ്റാണെന്ന് ദൈവം കാണിച്ചുതരുമ്പോൾ അത് ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറാകണം.
ക്ഷമിക്കണമെന്ന് ദൈവം പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ ക്ഷമിക്കാൻ തയ്യാറാകണം.
താഴ്മയോടെ നടക്കണമെന്ന് ദൈവം പറയുമ്പോൾ അഹങ്കാരം വിട്ടുകൊടുക്കണം.
വിശുദ്ധിയിൽ ജീവിക്കണമെന്ന് ദൈവം ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെക്കാൾ ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകണം.
യേശു പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എങ്കിൽ എന്റെ കല്പനകളെ പ്രമാണിക്കും.” (യോഹന്നാൻ 14:15)
ഉള്ളിലെ പരിവർത്തനം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തോടൊപ്പം, ദൈവത്തെ അനുസരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ മനസ്സൊരുക്കവും ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
13. ആദ്യം നമ്മെത്തന്നെ പരിശോധിക്കാം
ഈ വിഷയം മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനുള്ളതല്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ ആരാധനാരീതികൾ കണ്ടിട്ട് അവരുടെ ഹൃദയത്തെ വിധിക്കാനും നമുക്ക് കഴിയില്ല.
ആദ്യം നമ്മെത്തന്നെ പരിശോധിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.
“നിങ്ങൾ വിശ്വാസത്തിൽ തന്നേ ഇരിക്കുന്നുവോ എന്നു നിങ്ങളെത്തന്നെ പരിശോധിപ്പിൻ.” (2 കൊരിന്ത്യർ 13:5)
സഭയിൽ നാം എങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നു എന്നതിനെക്കാൾ, സഭയ്ക്ക് പുറത്തും നാം എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
“അവനിൽ വസിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നവൻ അവൻ നടന്നതുപോലെ തന്നേ നടക്കേണ്ടതാകുന്നു.” (1 യോഹന്നാൻ 2:6)
പുറമേയുള്ള ഭക്തി മനുഷ്യർ കാണും. ഉള്ളിലെ മാറ്റം ദൈവം കാണും.
പുറമേയുള്ള ഭക്തിയുടെ പ്രകടനത്തേക്കാൾ, ഉള്ളിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ക്രിസ്തുസ്വഭാവമാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ നാം അവന്റെ പുത്രന്റെ സ്വരൂപത്തോട് അനുരൂപരാകണമെന്നാണ് ദൈവത്തിന്റെ ആഗ്രഹം.
അതിനായി നമ്മുടെ ജീവിതം ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കുകയും, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നടത്തിപ്പിനും ദൈവവചനത്തിന്റെ അനുസരണത്തിനും നമ്മെത്തന്നെ ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം.
(റോമർ 8:29; 2 കൊരിന്ത്യർ 3:18)
